Fundacja powstała w 1992 roku w Poznaniu z inicjatywy środowiska naukowego Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Celem istnienia Fundacji jest stworzenie profesjonalnego zaplecza dla polskich misjonarzy prowadzących działalność medyczną wśród  chorych w najuboższych  krajach świata.

 

Współtwórcami Fundacji byli: prof. Zbigniew Pawłowski, ówczesny kierownik Kliniki Chorób Pasożytniczych i Tropikalnych Akademii Medycznej w Poznaniu, ks. dr Ambroży Andrzejak – misjolog, oraz ówczesny student medycyny Norbert Rehlis.

 

Od 1997 roku zrzeszona jest w Medicus Mundi International – międzynarodowej sieci organizacji humanitarnych współpracujących ze sobą w dziedzinie opieki zdrowotnej na świecie, która z kolei jest w oficjalnych stosunkach ze Światową Organizacją Zdrowia.

 

Swoją działalnością objęła przez lata istnienia kilkadziesiąt misyjnych szpitali, przychodni i punktów medycznych w Tanzanii, Kamerunie, Zambii, Etiopii, Ugandzie, Kenii, Czadzie, Indiach, Gwatemali, Boliwii, na Madagaskarze, Jamajce, Papua Nowej Gwinei, Białorusi i w Kazachstanie.

 

Aby leczyć najuboższych organizowane są wyjazdy lekarzy, pielęgniarek i studentów medycyny do szpitali i przychodni w krajach misyjnych. Fundacja wspomaga ich również wysyłką lekarstw, środków opatrunkowych i sprzętu medycznego. Celem Fundacji jest także profesjonalne przygotowanie wyjeżdżających do pracy w tropiku. Wraz z Katedrą i Kliniką Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych organizowane są szkolenia i konferencje dotyczące problemów zdrowotnych w krajach misyjnych.  Fundacja zajmuje się także propagowaniem działalności humanitarnej i charytatywnej wśród młodzieży szkolnej i akademickiej. 

 

W roku 2007 dzięki ofiarności Sympatyków, przy współpracy z Ministerstwem Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej powstała przychodnia zdrowia w Kiabakari w Tanzanii, sztandarowe dzieło Fundacji.

 

Nazwa Redemptoris Missio została zaczerpnięta z Encykliki "Redemptoris Missio" Ojca Świętego Jana Pawła II „O Stałej Aktualności Posłania Misyjnego”. Treść owej Encykliki dostępna jest na www.missio.org.pl.

 

Siłą Fundacji są Wolontariusze, to na nich opiera się nasza działalność i to oni są naszymi ambasadorami w swoim środowisku. Bez nich nie bylibyśmy w stanie pomagać tylu potrzebującym. Wolontariusze uczestnicząc w tym dziele mają do wyboru możliwość bezpośredniej pomocy w Centrum Wolontariatu Fundacji przy:

- pakowaniu paczek,

- przygotowaniu materiałów promocyjnych Fundacji,

- pomocy w pozyskaniu środków na zrealizowanie zamówień misjonarzy 

oraz na terenie całego kraju poprzez:

- kolportaż materiałów promocyjnych Fundacji i pomoc w organizacji wystaw.

 

Niezależnie od tego, czy pochodzisz z Poznania i jego okolic, czy z innych rejonów Polski prosimy o przesłanie krótkiej informacji o sobie (imię, nazwisko, wykształcenie, nr telefonu, adres mailowy) na naszą skrzynkę mailową. Wspólnie uda nam się ustalić jak możesz się włączyć w działalność w Fundacji. Dziękujemy za zainteresowanie i zachęcamy do osobistego kontaktu.


Rada, Zarząd, Fundatorzy oraz Załoga Fundacji

Fundatorzy Fundacji:

Prof. dr hab. Zbigniew Pawłowski

Ks. dr  Ambroży Andrzejak

Dr n. med. Norbert Rehlis

Załoga Fundacji:

Koordynator Centrum Wolontariatu Fundacji:

Justyna Janiec-Palczewska

Koordynator ds. wysyłki pomocy humanitarnej:

Monika Pacholak

Koordynator biura: Sylwia Kubala

Asystent Zarządu: Jacek Jarosz

Członkowie Zarządu:

Wiceprezes Fundacji, p.o. Prezes Fundacji:  mgr Justyna Janiec-Palczewska

mgr Anna Kurkowiak

Doc. Stefan Wiśniewski

Dr hab. n. med. Malgarzata Paul

lek. med. Kinga Zastawna

lek. med. Szymon Nowak

Członkowie Rady: 

Prof. dr  hab. med.  Jerzy Stefaniak

Ks. Waldemar Babicz

Prof. dr  hab. n. farm. Wanda Baer-Dubowska

Dr n. przyr. Barbara Filipiak

Prof. dr hab. n. med. Andrzej Łukaszyk

Mec. Jerzy Pomin

Prof. dr hab. Krystyna Pecold

Dr hab. n. med. Tomasz Banasiewicz

Prof. dr hab. Katarzyna Łącka

Prof. dr hab. Ryszard Żaba

dr Bartłomiej Wróblewski LLM BONN

dr hab. prof. UM Anita Magowska


25 lat Fundacji Pomocy Humanitarnej Redemptoris Missio

W

roku 1992 Fundatorzy podjęli trudną decyzję powołania Fundacji Redemptoris Missio. Metropolita Poznański ks. abp. Jerzy Stroba powiedział wówczas „nie wierzę, że wam to się uda, ale próbujcie”. Możemy powiedzieć po tak wielu latach, że mimo wszystko nam się udało stworzyć Fundację. Jej dokonania są szczegółowo opisane w pracy magisterskiej pani Moniki Boruckiej z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Ta wielopłaszczyznowa pomoc medyczna misjom, misjonarkom i misjonarzom to wspólna praca wielu ludzi dobrej woli i ogromny wysiłek organizacyjny. Stąd rocznica Fundacji to przede wszystkim święto tych wszystkich, którzy byli i są jej częścią i realizowali jej zadania statutowe. Za poświęcony czas, kreatywność i chęć niesienia pomocy misjom dziękujemy wszystkim pracownikom i wolontariuszom.

 

Fundacja nie mogłaby działać bez życzliwej pomocy Metropolity Poznańskiego ks. abp. Stanisława Gądeckiego, dyrektorów Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie, kolejnych Rektorów Uniwersytetu Medycznego i Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz wielu profesorów i nauczycieli akademickich. Składamy im gorące podziękowanie za wspieranie Fundacji. Fundacja, idąc z duchem czasu, stale poszukiwała i nadal poszukuje nowych dróg pomocy medycznej najuboższym w świecie. Uwrażliwiała ona środowisko akademickie i szkolne na ludzką biedę oraz zachęcała do bezinteresownego daru, jakim jest wolontariat. U wielu wolontariuszy, przyszłych lekarzy i pielęgniarek, zaszczepiony został obraz ludzi chorych i bezradnych w rozwijających się krajach misyjnych, wymagających naszej pomocy.


Kilkudziesięciu lekarzy i pielęgniarek – poprzez Fundację – znalazło satysfakcję zawodową podejmując się udzielania pomocy medycznej w krajach tropikalnych; niektórzy z nich wybrali medycynę tropikalną jako specjalizację. W oparciu o Klinikę Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu zorganizowano regularne szkolenie misjonarzy w zakresie medycyny tropikalnej i otoczono ich opieką medyczną. Zagadnienia medyczne, związane z misjami, zostały przedstawiane zainteresowanym przy wielu okazjach, na licznych spotkaniach, na kursach i na łamach Medicus Mundi Polonia.

Wszystkim sympatykom i sponsorom Fundacji bardzo gorąco i serdecznie dziękujemy za wparcie działań Fundacji, zapewniając, że staraliśmy się, aby nawet najmniejszy grosz nie został zmarnowany. Uzyskane fundusze rozliczyliśmy oferując poprzez misje pomoc medyczną i materialną setkom tysięcy biednych ludzi. Nasza działalność miała jeszcze jeden wymiar – wykazanie, że w kraju istnieje duże zrozumienie dla trudnej pracy misjonarek i misjonarzy i żywa chęć wsparcia ich wysiłków w udzielaniu pomocy ludziom najbiedniejszym. Zgodnie ze statutem, ich działalność została dokumentowana w licznych publikacjach i filmach Fundacji.

Na koniec życzymy, aby nasze dzieło było kontynuowane i wydawało coraz obfitsze owoce, bo pomoc medyczna misjom, misjonarkom i misjonarzom powinna być prowadzona tak długo, jak będą trwać misje i szerzyć się ludzka bieda.

Prof. dr hab. Zbigniew Pawłowski, fundator i redaktor MMP

Prof. dr hab. Jerzy Stefaniak, przewodniczący Rady Fundacji

 

 


Centrum Zdrowia Kiabakari

Dzięki pomocy Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP oraz  zaangażowaniu około 5 tysięcy Sympatyków Fundacji wybudowaliśmy jeden z najnowocześniejszych ośrodków zdrowia w regionie Mara. Zlokalizowany jest on z dala od innych placówek tego typu, co umożliwia nam dotarcie z pomocą do najuboższych mieszkańców okolicznych wiosek. Dysponujemy sprzętem medycznym, który w Tanzanii dostępny jest praktycznie wyłącznie w kilku największych miastach tego kraju, m.in. analizatorem hematologicznym, aparatem USG, maszyną do wykrywania wirusa HIV we krwi metoda ELISA, Dopplerem płodowym. Jako efektów długofalowych projektu, spodziewamy się znacznego ograniczenia umieralności niemowląt i umieralności okołoporodowej kobiet, zmniejszenia zapadalności na choroby możliwe do wyeliminowania dzięki szczepieniom ochronnym, zwiększenia wykrywalności chorób oraz zwiększenia możliwości ich leczenia dzięki dostępowi do profesjonalnego personelu i leków. Ośrodek zdrowia, to obiekt o powierzchni 733,70 metrów kwadratowych, wyposażony we wszystkie niezbędne sprzęty diagnostyczne, niezależne źródła energii elektrycznej i wody.

 

Zdolny jest przyjmować 150 pacjentów dziennie, co daje ponad 40 tysięcy rocznie.

Przedsięwzięcie na dobre zaczęło się w 2004 roku, kiedy to wolontariusze Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego z Krakowa rozpoczęli budowę obiektu. Potem był poważny zastrzyk finansowy ze strony MSZ, które w 2007 roku przekazało na rzecz Kiabakari 488 tys. zł. Samo ukończenie projektu zawdzięczamy przede wszystkim wielkiemu wysiłkowi ks. Wojciecha Kościelniaka, proboszcza tamtejszej parafii i lek. med. Gabrieli Majkut. Ważnymi momentami dla końcowej fazy przedsięwzięcia był dzień 16 grudnia 2007 roku, kiedy abp Mwanzy, Anthony Marala, poświęcił ośrodek w obecności

mieszkańców Kiabakari i okolicznych miejscowości, a również dzień 30 grudnia, gdy do ośrodka przyjechał pan Wojciech Bożek, ambasador RP w Tanzanii. Wtedy dokonało się uroczyste otwarcie, w którym uczestniczył również przedstawiciel lokalnych władz rejonu Mara, poseł Mkono. Miłym akcentem było otwarcie części Zdrowia Matki i Dziecka – Mother and Child Health (MCH) dokonane przez żonę i córkę polskiego ambasadora.

Dla Fundacji najważniejszym dniem okazał się jednak 18 stycznia 2008 roku. Tego dnia o godz. 8.00 miejscowy personel medyczny (2 pielęgniarki, dwóch laborantów, rejestratorka medyczna) i dwoje polskich lekarzy – Gabriela Majkut i Jakub Kowalczyk, rozpoczęli przyjmowanie pacjentów. Ta data oznaczała długo oczekiwaną finalizację projektu.

Z radością przekazujemy więc informacje o funkcjonowaniu ośrodka wszystkim Sympatykom Fundacji i z jeszcze większą patrzymy na to, jak potwierdza się jego racja bytu dla miejscowej ludności. Cieszy nas wsparcie merytoryczne Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu i wsparcie ze strony niemieckiej organizacji pozarządowej Action Medeor, które pozwoliło na zakup leków.

Pier Giorgio Frassati Dispensary jest ciągle rozwijającym się ośrodkiem. Obecnie zatrudnia dwóch clinical officerów, dwóch laborantów, trzy pielęgniarki oraz cztery osoby personelu niższego. W ramach współpracy z District Medical Office (DMO) ośrodek prowadzi Mother and Child Health (MCH) Clinic. Do tej pracy została oddelegowana jedna pielęgniarka, którą zatrudnia biuro DMO w Musomie.

Od 27 lutego 2009 roku wolontariusze i pracownicy ośrodka rozpoczęli także pracę w ramach kliniki wyjazdowej w wioskach, w których nie ma placówek ochrony zdrowia w rejonie Mara. Każdorazowo podczas jednodniowego wyjazdu pomoc otrzymuje około 35 do 55 osób i ponad 40 matek z dziećmi w ramach Mother and Child Health.

Na bazie ośrodka ma zostać rozwinięta współpraca Fundacji Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio” i Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu z Weill Bugando Univercity College of Health Sciences.


Pozostałe informacje dot. Fundacji

 

2/2016 - całość 3/2016 - całość 1/2-17 (część I i część II)    
1/2016 - (część I i część II) 1/2015 - (część I i część II) 6/2014 - wydanie specjalne (część I i część II) 5/2014 - (część I i część II) 2/2014 - wydanie specjalne
1/2014 - (część I i część II 4/2013 - (część I i część II) 3/2013 - (część I i część II) 3/2013 - wydanie specjalne 2/2013 - (część I i część II)
1/2013 - (część I i część II) 4/2012 - (część I i II) 3/2012 - (część I i II) 2/2012 - (część I i II) 1/2012 - (część I i II

 

Kwartalnik Medicus Mundi Polonia:

 nr 55-56 rok 2017      

 

Numery archiwalne Medicus Mundi Polonia:

 nr 14 rok 2004  nr 12/13 rok 2004  nr 11 rok 2003  nr 10 rok 2003  nr 8/9 rok 2003
 nr 6/7 rok 2002  nr 5 rok 2003  nr 4 rok 2002    

 

 

Rok 2015:
 
 
Rok 2014:
   
 
 

Sprawozdanie finansowe:

Sprawozdanie merytoryczne:

 

Sprawozdanie finansowe:

Sprawozdanie merytoryczne:

 

 

 

 
 
Rok 2013:
 
 
 
Rok 2012:

 

     

Sprawozdanie finansowe:

Sprawozdanie merytoryczne:

 

Sprawozdanie finansowe:

Sprawozdanie merytoryczne:

     
 

Kalendarium Wypraw Medycznych Organizowanych przez Fundację

1991r. Indie - Puri

Pierwsza wyprawa naukowo-szkoleniowa do Indii zorganizowana przez Studenckie Koło Naukowe przy Klinice Chorób Pasożytniczych i Tropikalnych Akademii

Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu do Misji Katolickich w Puri i Kalkucie.

Uczestnicy: (studenci medycyny) Norbert Rehlis, Przemysław Samolewski, Katarzyna Chrzanowska, Beata Ludek, Leszek Niepolski, Joanna Ereńska

Przebadano 400 dzieci „Beatrix School” oraz  500 osób (dorosłych i dzieci) z kolonii trędowatych. W Kalkucie studenci pomagali w ośrodku dla umierających.

 

1993r. Indie - Puri, Jeevodaya, Madhya Pradesh, Kalkuta

Uczestnicy: dr Anna Tarajkowska – stomatolog, dr Ryszard Piasek - Zespół Filmowy Videonik, stud.med. Paweł Prycki, Norbert Rehlis

Pomoc medyczną uzyskało ponad 600 osób w ośrodkach misyjnych: w Puri, w Jeevodaya, Madhya Pradesh oraz w Kalkucie.

Podczas wyprawy powstał film o O. Marianie Żelazku SVD, oraz o Matce Teresie z Kalkuty.

 

1993r. Indie - Puri

Trzecia wyprawa medyczna studentów Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej

im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu:  Piotra Lange, Leszka Michalaka, Norberta Rehlisa - członków Studenckiego Koła Naukowego przy Klinice Chorób Pasożytniczych i Tropikalnych do Ośrodka Leczenia i Rehabilitacji Trędowatych w Puri w Indiach. Pozyskanie od Nuncjatury Apostolskiej w Indiach pomocy finansowej dla wymienionego ośrodka.

 

1997r. Indie - Puri

Na prośbę Ojca Mariana Żelazka do Ośrodka Trędowatych w Puri zorganizowano wyjazd lek. stom. Anny Tarajkowskiej, lek. stom. Wioletty Rehlis, lek. med. Pawla Sapoty, lek. med. Norberta Rehlisa we współpracy z Ambasadą Polską w Dehli oraz Zakonem Misjonarzy Werbistów.

 

1999r. Indie - Puri

Kolejna wyprawa medyczna do Ośrodka Leczenia Trędowatych w Puri:

Jej uczestnikami byli: lek. stom. Anna Tarajkowska, lek.med. Beata Niepolska, lek.med. Leszek Niepolski – pediatra oraz Agnieszka Piechowiak - studentka V roku Wydziału Pielęgniarstwa i Nauk o Zdrowiu Akademii Medycznej w Poznaniu

 

2001r. Indie - Puri

Wyjazd do Ośrodka dla Trędowatych w Purii prowadzonego przez Ojca Mariana Żelazka

Uczestnicy: Anna Tarajkowska - lek. stom., Karolina Gerreth - stud. stom. V rok

Irmina Wietlicka - stud. med. II rok, Anna Hącia - stud. med. II rok

Celem wyjazdu było udzielenie pomocy stomatologicznej i medycznej

mieszkańcom Ośrodka.

 

2002r. Republika Centralnej Afryki - Bangassu

Wyprawa chirurgów i anestezjologów, pracujących w Szpitalu Klinicznym nr 2 w Poznaniu do kraju, w którym śmiertelność wśród społeczeństwa należy do najwyższych na świecie. Najczęstszymi przyczynami zgonu, oprócz oczywiście plagi AIDS, są często choroby stosunkowo łatwe do wyleczenia, które w Europie już dawno przestały być zagrożeniem życia. Działająca w rejonie prowincji Bangassu misja katolicka zwróciła się do nas z apelem o pomoc medyczną dla chorych. Chirurdzy pracowali w Bangasu oraz Misji Katolickiej w Rafai, prowadzonej przez polskiego misjonarza, ojca Kordiana.

Brak działających w tym regionie jakichkolwiek struktur służby zdrowia powoduje, iż jedynie pomoc zewnętrzna mogła uratować wiele istnień ludzkich, często młodych osób, mających i utrzymujących wielodzietne rodziny.

 

2002r. Uganda - Kampala

Praktyki studentów medycyny w szpitalu w Kampali; Agnieszki Kaniewskiej, Żanety Wareńczak, Piotra Harasymczuka i Anny Kowalskiej.

 

2002r. Papua Nowa Gwinea

Wyjazd studenta Wydziału Nauk o Zdrowiu Marcina Ochala do pracy w szpitalu misyjnym w Kundiawie.

 

2002r. Malawi

Praktyki medyczne studentek medycyny Ewy Koźmińskiej i Doroty Borczyńskiej

 

2003r. Zambia

Wyjazd na praktyki medyczne do polskiej misji w Mpanshii studentów medycyny Joanny Kiełczowskiej i Bertranda Janoty.

 

2003 r. Zambia

Praktyki medyczne studentek medycyny Gabrieli Majkut i Magdaleny Jankowskiej w sierocińcu w Kasisi.

 

2003r. Indie - Puri

Uczestnicy: lek. stom. Anna Tarajkowska, lek. stom. Karolina Gerreth, lek. med. Mikołaj Musiał

Przebadano wszystkich uczniów Beatrix School.. Zbadano także 40 pacjentów spoza ośrodka. Lekarz chirurg zajmował się zmianami opatrunków oraz w trakcie całego pobytu wykonał 30 zabiegów chirurgicznych (głównie nekrektomie oraz amputację palców stopy)

 

2003r. Zambia

Wyjazd pielęgniarki Małgorzaty Strzeleckiej do pracy w szpitalu prowadzonym przez Zgromadzenie Sióstr Boromeuszek Mikołowskich w ukrytej głęboko w buszu miejscowości Mpanshii. Gosia została misjonarką świecką i pracuje w szpitalu w Mpanshii do dzisiaj.

 

2004r. Indie - Puri, Jeevodaya

Praktyki wakacyjne studentek Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Poznaniu: Agnieszki Kaniewskiej, Kamili Nowak, Karoliny Kuklińskiej, Anny Tadych

Studentki pracowały Puri, Jeevodaya oraz w hospicjum dla terminalnie chorych, upośledzonych umysłowo oraz porzuconych przez rodziny prowadzonym przez Braci od Matki Teresy.

 

2004 r. Kamerun

Praktyki medyczne studenta medycyny Jakub Kowalczyk w Kamerunie

 

2005r. Indie

Studenci medycyny Agnieszka Łuczak i Maciej Leciejewski odbywają praktyki medyczne.

 

2005r. Uganda

Gabriela Majkut i Celina Ossowska

 

2005r. Indie

Wyjazd do Pappa Nallur lek. med. Magdaleny Jankowskiej

 

2006r. Tanzania

Aleksandra Kurzawa, Mateusz Szaciłowski, Monika Skarszewska – studenci medycyny

 

2006r. Indie

Wyjazd studentek medycyny Anny Golec i Natalii Sztranc

 

2006 – 2008r. Tanzania

Wyjazd lek. med. Gabrieli Majkut do pracy przy uruchamianiu Centrum Zdrowia w Kiabakari.

 

2007 – 2008r. Tanzania

wyjazd lek. med. Jakuba Kowalczyka do pracy w Centrum Zdrowia w Kiabakari.

 

2007 – 2008r. Kamerun

Wyjazd lek. med. Agnieszki Łuczak do szpitala misyjnego w Garoua Boulai, pomoc w uruchomieniu i praca na porodówce. Otoczenie opieką lekarską położnic i ich dzieci.

 

2007r. Uganda

Praktyki medyczne studentów medycyny Niny Krysiak i Piotra Zawiei w Rushoka

 

2008r. Kenia

Wyjazd w ramach praktyk medycznych studentek medycyny Miłki Głowackiej i Magdaleny Maliszewskiej do pracy w hospicjum dla chorych na AIDS  Huruma

 

2008r. Tanzania

Wyjazd mgr Mateusza Cofty – kierowanie ośrodkiem Kiabakarii

 

2008r. Tanzania

Wyjazd lek. med. Jadwigi Żyłki do pracy w ośrodku Kiabakarii

 

2009r. Kamerun

Wyjazd lek. med. Agnieszki Łuczak  i położnej Joanny Dzikowskiej do szpitala misyjnego w Garoua Boulai,

 

2009r. Uganda

Praktyki medyczne studenta medycyny Adama Bobkiewicza w Rushooka

 

2009 r. Tanzania

Praktyki medyczne studentki medycyny Justyny Polowy w ośrodku Kiabakarii

 

2010r. Zambia

Trzymiesięczne praktyki studenckie Szymona Nowaka w sierocińcu w Kasisi

 

2010r. Namibia

Wyjazd pielęgniarki Katarzyny Maćkowskiej do ośrodka zdrowia w Andarze

 

2010r. Tanzania

Wyjazd pielęgniarki Zofii Miś do Centrum Zdrowia w Kiabakarii

 

2010r. Kenia

Wyjazd lekarki Anny Marii Golec do pracy w Chaaria Missiom Hospital w Kenii.

 

Dr h.c. Wanda Błeńska

Dr h.c. Wanda Błeńska

…Nikt z nas nie żyje tylko dla siebie

 

Wanda Maria Błeńska, bo tak brzmi jej pełne nazwisko urodziła się 30 października 1911 roku w Poznaniu. Po ukończeniu toruńskiego gimnazjum, rozpoczęła studia w latach 1928-1934 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Na wojnie pracowała w wojskowych szpitalach w Gdyni i Toruniu. Po zakończeniu konfliktów zbrojnych, ukończyła kurs medycyny tropikalnej w Hamburgu i Liverpoolu. To właśnie tam poznała Ojca Robinsona ze Zgromadzenia Białych Ojców, który wskazał jej misję w Fort Portal (Uganda). Dzień 19 lutego 1951 roku przyniósł jej możliwość wyjazdu do Ugandy. Kiedy wreszcie spełniło się jej marzenie z dzieciństwa, wówczas napisała w swoim pamiętniku: "Zgasła radość z przyjazdu do Ugandy (...). Boję się obcych ludzi i pracy, i tej odpowiedzialności". W kwietniu 1951 roku oficjalnie zostaje lekarzem w skromnym leprozorium sióstr franciszkanek w Bulubie. Doktor Błeńska postanawia, że podczas badania pacjentów nigdy nie będzie używała ochronnych rękawiczek przekonana, że chorzy nie mogą wyczuwać strachu lub obrzydzenia u lekarza. Po siedmiu latach pracy na misji w jej dzienniku czytamy: "Myślę z wdzięcznością dla Boga za tyle szczęścia i błogosławieństwa w życiu i pracy. Czuję się taka szczęśliwa w tej chwili... Mam jedną gorącą prośbę na nowe siedmiolecie - żebym nigdy nikomu nie wycisnęła łzy (...). Zaglądam do dzienniczka sprzed siedmiu lat. Wówczas modliłam się, żeby nie dostać trądu. Dziś o tym nie myślę". Przez te lata, które doktor Błeńska spędziła na misji, zdążyła otrzymać od chorych nowe imię, Dokta.

Po czterdziestu trzech latach spędzonych na misji, dr Błeńska wraca do Polski w 1992 roku. Od wyjazdu z Buluby jeszcze dwukrotnie odwiedziła Ugandę. Pierwszy raz w roku 1993 podczas pielgrzymki Jana Pawła II do Afryki, a drugi raz rok później z okazji 60-lecia istnienia leprozorium, które dzięki niej stało się znanym na całym świecie Centrum Leczenia Trądu. W 1993 roku przekazała hospicjum w ręce miejscowych lekarzy, którzy nazwali ten ośrodek na jej ceęść: "Maria Błeńska Training" (Ośrodek Szkoleniowy im. Marii Błeńskiej). Natomiast władze Ugandy przyznały jej honorowe obywatelstwo tego kraju. Dodatkowo nasze państwo odznaczyło ją Orderem Orła Białego. Następnie otrzymała trzy papieskie odznaczenia m.in. Pro Ecclesiae Pontifcae. Jubileuszowy 2000 rok przyniósł jej od dzieci Order Uśmiechu, zaś Akademia Medyczna w Poznaniu przyznała jej tytuł Honoris Causa. 19 października 2003 roku dr Wanda Błeńska podczas uroczystej Eucharystii, której przewodniczył poznański Arcybiskup Stanisław Gądecki została odznaczona Orderem św. Sylwestra. Z ust Poznańskiego Metropolity padły słowa, że zarówno bł. Matka Teresa z Kalkuty, jak i dr Wanda Błeńska "czynią dzieło misyjne czymś nadzwyczaj wyzywającym, ponieważ podejmują je ludzie, którzy nie cieszą się, ani też wielkim bogactwem, ani też wielkim zdrowiem, ale w swojej fizycznej kruchości wychodzą do innych w całości oparci na duchu Chrystusowym". Należy też dodać, że od czasów Jana Pawła II takie odznaczenie przyznawano tylko mężczyznom.

Ta nadzwyczaj skromna, religijna, pełna dobroci i życzliwości kobieta, pozornie sprawia wrażenie osoby kruchej i wątłej. Ale jest niezwykle energiczna. W swoim życiu nieraz spotkała Matkę Teresę, odwiedziła ją nawet w Indiach. Mimo wieku doktor Błeńska jest w znakomitej kondycji psychicznej i fizycznej.

Jest patronką Piątkowskiej Szkoły Uspołecznionej i Społecznej w Poznaniu i Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Niepruszewie. Doktor Błeńska jest jedną z inicjatorów powstania Fundacji Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Misio” oraz członkiem honorowym Rady Fundacji.

Cieszę się, że powstała w Polsce Fundacja Pomocy Humanitarnej "Redemptoris Missio", która będzie kontynuować pomoc Misjom, z której korzystaliśmy przez tyle lat, pomoc od naszych drogich Przyjaciół Misji, za którą jesteśmy tak bardzo wdzięczni. Mam nadzieję, że Fundacja Pomocy Humanitarnej "Redemptoris Missio" spełni moje marzenie i będzie stanowiła zaplecze dla misyjnego Laikatu, dla tych, co sami zgłaszają się na misje, by nieść tam pomoc potrzebującym.

Profesor Jerzy Król w ocenie działalności dr Wandy Błeńskiej napisał:

"Na płaszczyźnie działalności społecznomisjonarskiej Dr Błeńska jest osobowością formatu Matki Teresy z Kalkuty (laureatki nagrody pokojowej Nobla), na płaszczyźnie leczenia trądu i poświęcenia się sprawie trędowatych jest osobą równą dr Schweitzerowi, uzyskując tytuł Matki Trędowatych. W dziedzinie profesjonalnej cieszy się prestiżem równym dr Brandtowi, i innych najwybitniejszych leprologów współczesnych. l...l Przy swoich wybitnych osiągnięciach i uznaniu dr Błeńska pozostaje osobą skromną, promieniującą wewnętrznym ciepłem, przyjazną i pomocną dla wszystkich, szczególnie tych najbardziej potrzebujących, unikającą rozgłosu..."

 

Śp. Marian Żelazek SVD

 

„Nie jest trudno być dobrym, wystarczy tylko chcieć!”

Marian Żelazek SVD

 

O. Marian Żelazek urodził się w 1918 roku w Palędziu pod Poznaniem. Swoje misyjne powołanie odkrył pierwszej klasie Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, skąd po dwóch latach nauki przeniósł się do Gimnazjum Misyjnego w miejscowości Górna Grupa. W 1937 roku rozpoczął nowicjat w Chludowie pod Poznaniem, tam też trzy dni po wybuchu II wojny światowej złożył swoje pierwsze śluby zakonne. Z chwilą rozpoczęcia wojny zakończył się jeden z najszczęśliwszych okresów jego życia.

W styczniu 1940 roku Ojciec Marian został aresztowany przez Gestapo i wraz z grupą młodych werbistów uwięziony w Forcie VII w Poznaniu. Stąd wywieziono wszystkich do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie rozpoczął się dla Ojca Mariana nowy, pięcioletni nowicjat, w którym za bramami obozu oraz w kamieniołomach w Mathausen-Gusen poznał co oznaczają słowa: głód, cierpienie i śmierć. Paradoksalnie pobyt w Dachau umocnił jego misyjne powołanie, nauczył poświęcenia i prawdziwej miłości. Droga to była jednak nauka: z grupy 26 młodych werbistów aresztowanych wraz z Ojcem Marianem, wyzwolenia obozu doczekało się tylko dziesięciu.

Zaraz po wojnie O. Marian Żelazek otrzymał w Rzymie święcenia kapłańskie oraz dyplom ukończenia teologii i po miesięcznym pobycie w Polsce wyruszył do Indii, aby objąć swoją pierwszą placówkę misyjną w miejscowości Sambalpur wśród pierwotnej ludności stanu Orissa - Adibasów. Tam poświęcił się walce z analfabetyzmem i nauczaniu odrzuconych przez ówczesne społeczeństwo mieszkańców dżungli. Pod jego opieką znajdowało się 170 szkół podstawowych i 8 gimnazjów.

W 1968 roku O. Marian został proboszczem małej parafii w miejscowości Bondamunda, a na początku lat 70-tych rozpoczął nową działalność misyjną w jednym z największych i najświętszych sanktuariów Hinduizmu w Indiach - Świętym Mieście Puri.

Oprócz pracy pastoralnej Ojciec Marian zaczął udzielać pomocy materialnej chorym na trąd żebrakom. Wkrótce zajął się także ich leczeniem, rehabilitacją, edukacją i resocjalizacją: z jego inicjatywy powstał w Puri Ośrodek Leczenia Trędowatych z misyjnym szpitalem i przychodnią. W nowopowstałej "wiosce" godne warunki egzystencji znalazło ponad 800 chorych. Trędowaci zamieszkali w murowanych domach, otrzymali możliwość pracy w specjalnie utworzonych zakładach. Dla najbardziej potrzebujących wybudowano kuchnię miłosierdzia, a dla dzieci z rodzin trędowatych otwarto szkołę "Beatrix School", w której uczy się dziś ponad 800 uczniów. Z opieki O. Mariana korzystali nie tylko mieszkańcy wioski, ale wszyscy, którzy zwrócili się o pomoc do naszego misjonarza. Dzięki niemu dotknięci trądem  odzyskiwali nie tylko zdrowie, ale również godność i wiarę w ludzką solidarność.

Wizyta lekarzy i studentów Akademii Medycznej z Poznania w 1991 roku w prowadzonym przez O. Mariana ośrodku, przyczyniła się do powstania Fundacji Pomocy Humanitarnej "Redemptoris Missio".

Akademia Medyczna w Poznaniu w 2000 roku przyznała mu Medal im. Karola Marcinkowskiego "za zasługi w niesieniu pomocy charytatywnej i medycznej trędowatym". W roku 2002 zgłoszony został przez Ruch Solidarności z Ubogimi Trzeciego Świata Maitri jako oficjalny kandydat do Nagrody Nobla, w tym samym roku otrzymał statuetkę "Złotego Hipolita" - nagrodę Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu. W 2005 r. otrzymał Honorowe Obywatelstwo Miasta Poznania. W roku 2005 otrzymał Nagroda imienia Sérgio Vieira de Melloo, przyznawaną przez Stowarzyszenie Willa Decjusza.

Wielki Misjonarz oddał swe bogate życie Bogu 30 kwietnia 2006 roku. Zaraz po śmierci zaczęto nazywać Ojca Mariana Man of God, Bapa (Father) of Poor In Puri. Ludziom odrzuconym dał wszystko, co mógł: dom, opiekę, przywrócił im godność, był ich ojcem. Bo to jest całe sedno jego pracy misyjnej - on był ojcem, dobrym ojcem, świętym ojcem w Puri.

Medici con L'Africa CUAMM - Collegio Universitario Aspiranti Medici Missionari w Padwie

Od 2007 r. Fundacja jest uczestnikiem projektu "Equal Opportunities for Health: Action for Development", koordynowanego przez padewskie Medici con L'Africa CUAMM, a finansowanego przez Unię Europejską.

  Pozostałymi partnerami projektu są medyczne instytucje naukowe z Włoch: Katedra Zdrowia Publicznego Uniwersytetu we Florencji, Katedra Medycyny i Zdrowia Publicznego Uniwersytetu w Bolonii, Katedra Zdrowia Środowiskowego i Publicznego Uniwersytetu w Turynie, Katedra Medycyny Wewnętrznej i Specjalistycznej Uniwersytetu w Katanii, Katedra Medycyny Eksperymentalnej i Środowiskowej oraz Biotechnologii Medycznych Uniwersytetu w Milano, Instytut Pediatrii IRCCS Burlo Garofolo w Trieście, National Observatory of Pediatrics, Padua College of Nurses, Healthcare Assistants and Children Supervisirs, Italian Observatory on Global Health, Doctors with Africa Supporting Groups, a także Nuffield Centre for International Health & Development Uniwersytetu w Leeds, Instytut Medycyny Tropikalnej Uniwersytetu w Anvers w Belgii, Wydział Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu w Nkozi w Ugandzie. Ponadto w projekcie uczestniczą: Italian Secretariat of Medicine Students, Padua Hospital Authority, Padua Medical Association, Action Medeor i Medicus Mundi Spain.

Celem projektu jest zwiększenie w Europie społecznego poparcia dla strategii "global health" i "health equity" jako prowadzącej do poprawy relacji między bogatymi krajami Północy a ubogimi Południa. W ocenie CUAMM, pomijanie globalnego wymiaru opieki zdrowotnej w programie studiów lekarskich i innych związanych z opieką zdrowotną rzutuje niekorzystnie na narodową i międzynarodową politykę w zakresie zdrowia.

Projekt jest adresowany do studentów i grona nauczającego uczelni medycznych oraz do pracowników systemu opieki zdrowotnej. Zmierza do zwiększenia świadomości i poprawy jakości akademickiego kształcenia w zakresie zdrowia międzynarodowego i globalnego, a także przygotowuje do stawienia czoła tym wyzwaniom globalizacji, które wywierają negatywny wpływ na zdrowie całych populacji.
Wymiernym rezultatem projektu powinna być intensyfikacja kształcenia przeddyplomowego w zakresie "global health" i "health equity", a także wprowadzenie do programów kształcenia w tym zakresie najnowszych danych i wykształcenie takich pracowników opieki zdrowotnej, którzy byliby świadomi potrzeby międzynarodowych działań na rzecz zdrowia w krajach najuboższych.